cukier

Oby nie celiakia…

Wyniki Natki w kierunku celiakii nie wyszły idealnie. Jeden wynik jest lekko pomad normę. Lekarka na wizycie ,ponad 2 miesiące temu ,uspokajała tatę Natki ,żeby się nie martwić ,bo to pewnie błąd. Tak bardzo chcę  ,żeby tak właśnie było. 

7 lipca mieliśmy kolejną wizytę. Udało się nie przybrać jej na wadze, co akurat w naszym przypadku jest wskazane , nawet lekko spadła. Radość z braku kolejnego kilograma miesza się z obawą , czy to dzięki lepszemu odżywianiu , czy przez celiakie. Na szczęście urosła, prawie centymetr, dobre i to. Tym razem też byłam na wizycie, podzieliłam się obawami z lekarką , liczyłam na to ,że usłyszę to co usłyszał tata Natki ,,to pewnie błąd” ,ale usłyszałam ,,nie ma co się martwić na zapas , co ma być to będzie”. Nie to chciałam usłyszeć. Boje się , jak wyjdą wyniki , czy uda nam się uniknąć drugiej choroby? Nataszka podłamana, kolejne ograniczenia nie są przez nikogo mile widziane , płakała ,,że nie dosyć ,że ma cukrzycę to teraz jeszcze może mieć kolejną chorobę . że to nie jest sprawiedliwe , zgadzam się z nią w 100% ,ale jestem bezradna i bezsilna , nie mam żadnego wpływu na to jakie będą wyniki. 

Mam delikatnego doła , cukry pod koniec lipca były masakryczne, teraz jest lepiej ,ale smuci mnie to ,że wysokie cukry niszczą moje dziecko od środka. Sama też mam różne problemy zdrowotne, które zaniedbuje, ale muszę wziąć się w garść dla mojej córci i porobić odpowiednie badania.

Natka nie che sama mierzyć cukru.Nie dziwie się jej wcale, to takie męczące , wkurzające i upierdliwe. Ta sama czynność wykonywana kilkanaście razy dziennie potrafi dorosłego wyprowadzić z równowagi i zniechęcić,a co dopiero dziecko. Kiedy kolejny raz uświadamiamy sobie ,że to na zawsze to ryczymy obie jak szalone. To w jakimś tam stopniu oczyszcza , pozwala ,,odlać” trochę goryczy , która zbiera się każdego dnia we mnie i w moim dziecku. Płaczemy do utraty sił ,albo do momentu , w którym którejś z nas przypomni się coś śmiesznego.  

Za 2 tygodnie szkoła. Już mam doła ,kiedy wyobrażę sobie te bezczynne godziny spędzone na szkolnym korytarzu. Jedynie myśl ,że to dla dobra dziecka , uspokaja mnie i upewnia ,że ,,tak musi być” , jednak coraz bardziej obawiam się o przyszłość. 

Z dobrych rzeczy ,które się ostatnio wydarzyły ,muszę wymienić to ,że tata dostał wyniki i okazało się ,że ma tylko stan zapalny (mam nadzieję ,że wyniki są skrupulatne). Pół roku wyjęte z życiorysu , obawa , strach , mam nadzieję ,że wszystko będzie dobrze. Przyznam ,że początkowo z jakąś taką niepewnością patrzyłam na te wyniki po tych wszystkich wstępnych diagnozach , które były równoważne z …Nawet nie chcę o tym myśleć. Teraz już wierzę ,że będzie dobrze. 

Nadal pozostaje strach przed wynikami Natki , jedna niepewność przeszła w drugą , więc znowu to oczekiwanie. 

CIAŁO MÓWI ,,NIE” , MÓZG MÓWI ,,TAK”.

Nadal smutno, nadal wszystko co mnie otacza to jedna wielka niewiadoma. Tęsknię za życiem , w którym jedynym problemem było to ,żeby zdążyć na czas do pracy. Czekam na wyniki Nataszki. Błagam Boga ,żeby wszystko było w jak najlepszym porządku , nie przetrwam kolejnego ciosu. 

Tata trzyma się dobrze, chociaż teoretycznie wedle diagnozy z obrazu klinicznego choroba jest bardzo poważna , bardzo… 21 idzie na operację , która sama w sobie jest bardzo niebezpieczna, ale nie ma wyjścia ,musi zaryzykować ,żeby żyć. Może okaże się ,że diagnoza jest błędna. Oby tylko była możliwość wykonania operacji. Oby wybudził się po niej.

Martwię się , nie płaczę już tak często ,bo już nie mam czym , nie mam siły na płacz. Podniosę się , nie pierwszy raz dla mojej córeczki. Nata też martwi się o zdrowie dziadka. Jest z nim bardzo związana. Pani  w szkole powiedziała ,że bardzo przeżywa chorobę dziadka i dużo o niej mówi. Nie spodziewałam się tego , bo przy mnie tego nie robi , zdałam sobie sprawę ,że najnormalniej w świecie nie chce mi przysparzać cierpienia. Wstyd mi , że przeze mnie mała dusi w sobie te negatywne emocje związane z chorobą ukochanego dziadziusia. 

Boję się też o siebie.Moje wyniki badań też nie są idealne. Jeśli nie daj Boże będzie konieczność pobytu w szpitalu to co będzie z Natuśką? Ona jest bardzo ze mną związana. Obawiam ,że jej tata nie poradzi sobie z cukrzycą tak dobrze jak ja. Boję się co by było z nocnymi pomiarami , które u nas są niezbędne. Wczoraj wyłapałam dwa spadki w ciągu 3 godzin, najpierw było ponad 60 , wypiła sok ,a potem 48. Masakra. 

Z cukrami bywa różnie ,chociaż ostatnio nawet całkiem zadowalająco (odpukać). Nie genialnie , idealnie ,ale nie ma skoków. Wolę cukier na poziomie 140-150 niż góry i doliny, typu 50 , potem 500. Od wczoraj spada nam zapotrzebowanie na insulinę, stąd ten nocny spadek. Ogólnie baza na 25% , mniej insuliny ,i jeszcze muszę dosładzać. Ciekawe jak długo to potrwa , ,,chwilo trwaj” chciałoby się krzyczeć. 

Jakiś czas temu moje dziecię rozśmieszyło mnie do rozpuku. Ćwiczyła zawzięcie brzuszki, przysiady itp. Po kilku seriach coś zaczęła mówić , podeszłam bliżej i usłyszałam ,,ciało mówi ,,NIE” , mózg mówi ,,TAK” ” . Padłam. Ta to potrafi się motywować. Jest taka dzielna , kochana i cudowna. Teraz słyszę zza okna jak świetnie bawi się z dzieciakami. (Na dworze jest ze swoim tatą). Cieszę się ,bo moja Natka jest bardzo lubianym dzieckiem, inni chętnie się z nią bawią. Dzwonią po nią ,żeby wyszła na dwór. Jestem bardzo z niej dumna i żal mi ,że nie będzie  mieć rodzeństwa , o którym coraz częściej mówi , bo byłby najlepszą siostrą na świecie. 

OJ TE CUKRY….

Cukrzyca stara się ze mną walczyć, żadna z nach nie odda walki walkowerem. Czasem mam wszystkiego dość ,ale cukrzycy nie mogę odpuścić , utrata czujności może mieć za wysoka cenę. Wkurza mnie ten brak stabilności. Ten sam posiłek , ten sam ruch ,a wartości cukru tak różne. Długo było dobrze ,a teraz znowu zaczęły się spadki i wzrosty. Przeniosłam wkłucie na rączkę ,bo pupa już wygląda jak poligon wojskowy, Wkłucia zmieniam regularnie ,ale zawsze po zdjęciu starego pomimo moich próśb i gróźb Natka ,,rozdrapuje” miejsce po wkłuciu. Dawniej wkłucie na rączce było gwarancją dobrych cukrów, teraz już nie jest. Wkurzam się sama na siebie, wczoraj przespałam wzrost cukru , w ciągu 3 godzin urósł ze 149 na 250 i z taką ,,francą” córcia się obudziła. Zmiana wkłucia , insuliny i nadal nie ma rewelacji , był jeden spadek ,może za dużo zjadła po nim? W odbicia przestałam wierzyć, ale może to błąd?

Irytuje mnie brak zrozumienia otoczenia na mój strach o zdrowie córeczki i moje permanentne przemęczenie. Wszyscy wszystko wiedzą lepiej. Już staram się nie dyskutować z ,,mądrzejszymi” o chorobie Natki.Duszę w sobie ten cały smutek i żal. Niedawno po kąpieli , kiedy rozsmarowywałam balsam do ciała na te małe , posiniaczone od wkłuć ciałko- Nataszka zaczęła płakać ,że ona nie chce się do końca życia męczyć z cukrzycą. Nie pierwszy to już raz dziecię moje straciło cierpliwość do tej podłej ,,przyjaciółki?”, kolejny raz obie płakałyśmy tuląc się do siebie. 

Nataszka od kilku dni zakatarzona , od 3 dni ma chrypkę, nie wiem już co robić , czy puszczać ją do szkoły ,czy dać się wychorować? Może przez to ma mało stabilne cukry? Nie wiem. 

ŁZY…

Nataszka śpi, ja nie. Przed snem zjadła 3 mandarynki, bo miała cukier 74. Ostatnio ma nisko w nocy, zmniejszam bazę procentowo -początkowo cukier trzyma się na ładnym poziomie (nawet za ładnym ) poniżej 100 ,ale potem wybija. Muszę popracować nad tym, bo procentowa zmiana bazy za bardzo się nie sprawdza.

Nie mogę jakoś spać. Odczuwam taką jakąś pustkę , niepokój miesza się ze smutkiem. Przypominam sobie jak to było , kiedy Natka była zdrowa. Nie mogę powstrzymać łez. To przejściowe, powracające co jakiś czas poczucie bezsilności wobec choroby dziecka jest straszne. Pierwszy raz pojawiło się w momencie diagnozy. Pamiętam jak stałam późną nocą na ciemnych szpitalnym korytarzu i usłyszałam słowa , które zabrzmiały w moich uszach jak jakiś wyrok. ,,To cukrzyca”. Wiedziałam co to oznacza dla mojego dziecka. Poczułam wtedy taką niemoc, jakby moje nogi były z waty ,a moje wnętrze ktoś wypatroszył. Wszystko mnie w środku paliło, serce krwawiło ,a dusza płakała. Do tej pory zastanawiam się skąd wzięłam siłę na to ,żeby nie krzyczeć. Miałam ochotę wydrzeć się na cały szpital , dać upust mojemu bólowi , podzielić się moim nieszczęściem z całym światem. Zdawałam sobie jednak sprawę ,że tam są inni mali , chorzy pacjenci , chyba to głownie pozwoliło mi się opanować. Jednak w środku cała krzyczałam.

 

Staram się nie uzewnętrzniać tych negatywnych uczuć . Dla taty Nataszki tez były to traumatyczne przeżycia , których woli sobie nie przypominać. Wiem ,że cierpi w środku tak jak ja, kiedyś powiedział mi ,że są noce ,kiedy nie może zasnąć z wiadomych powodów. Nikt nie jest w stanie zrozumieć tego co czuję, nie opowiadam o tym , bo nie chcę wzbudzać litości. Nie cierpię wymuszonego współczucia. Zdaję sobie sprawę ,że tak naprawdę większość ma w nosie moje odczucia. Każdy ma swoje problemy. Większe lub mniejsze ,ale swoje własne , dlatego wolę pocierpieć w samotności i wypłakać się do poduchy.

,,Łzy nie świadczą o tym ,że ktoś jest słaby, tylko o tym ,że zbyt długo był silny”. 

Czuję olbrzymi żal do rodziców taty Nataszki. Odrzucili ją jak niechcianą rzecz. Od jej urodzenia nie traktowali jej jak należy, starałam się nie zwracać na to uwagi , choć bardzo mnie to bolało, tłumaczyłam sobie ,że tak musi być, ale po jej zachorowaniu została całkowicie odrzucona. Źle mi z tym ,że moja mama nie mogła doczekać narodzin mojej córeczki, zawsze mówiła o tym ,że jej największym marzeniem jest doczekanie się wnuków ode mnie. Wiem ,że bardzo by kochała Nataszkę i córcia miałaby jeszcze kogoś komu by na niej szczerze zależało. Widzę jak zerka czasem na babcie innych dzieci, jest mi wtedy tak bardzo przykro ,że jedyna żyjąca babci ją odrzuciła ,a druga , ta od której mogłaby zaznać babcinej miłości zmarła na długo przed tym num Natka pojawiła się na świecie.

 

Cukier na teraz 146.

A może o zdrowie GWIAZDKĘ poprosić?

Od dwóch tygodni siedzimy  w domu. Najpierw Natka porządnie przeziębiona ,a potem w międzyczasie rozbolały mnie okolice krzyża , tak porządnie ,że nie byłam w stanie normalnie  funkcjonować , a  z całą pewnością nie dałabym rady usiedzieć kilku godzin na szkolnym korytarzu. Najlepsze jest to ,że jak mnie przeszło to Natka znowu zaczęła skarżyć się na ból gardła, kicha i ma katar (na szczęście nie duży i oby tak zostało). Mam więc nadzieję ,że w końcu jutro dotrzemy do szkoły.

Cukry różne. Mieliśmy kilka nie najlepszych dni , ale teraz nie jest najgorzej. Martwi mnie tylko zaczerwienienie wokół ostatniego wkłucia.Natka twierdzi ,że ją to nie boli. 

Jeszcze przed przeziębieniem, zanim przestałyśmy chodzić do szkoły Natka rozczuliła mnie pomysłem na ,,wydębienie” kakao. Wracałyśmy ze szkoły, padał śnieg , było bardzo zimno.  Nagle spod szalika dobiegł mnie głos Natki:  -,,Ale zimno mamo, w taki dzień to koniecznie trzeba napić się kakao”. Wyraźnie czekała na rozwój wydarzeń. Odpowiedziałam jej -,,Wiesz coś masz rację, chodź wejdziemy do sklepu po mleczko i kakao , napijesz się ile będziesz chciała”. Natka wyraźnie się ucieszyła i dodała- ,,No tak , w końcu lepiej mieć za wysoki cukier niż zamarznąć z zimna, w taki dzień trzeba wypić kakao”. Ano trzeba , pomyślałam i poczłapałam z dwoma plecakami do sklepu. 

Teraz mniej przyjemna historia z Nataszką w roli głównej. Leżała sobie i oglądała coś w tv, nagle pojawiła się reklama szamponu do włosów. Wychwalano w niej jaki ten szampon jest czaderski, superowy i dostępny tylko w aptece. Natka markotna i zła powiedziała ,,Ale idioci. Lepiej by wynaleźli lek na cukrzycę ,a nie takie głupoty”. No cóż nie mogłam się z nią nie zgodzić… Przykro mi się zrobiło. Bardzo doceniam insulinę , bez niej… Wolę nie myśleć o tym , nie pisać o tym… 

Z innej beczki. Zbliża się Gwiazdka szybkimi krokami. Dzieci wybierają prezenty , moja córeczka oczywiście też. Jeszcze wierzy w Mikołaja, Gwiazdkę Zajączka i inne postacie , które przynoszą to co dzieci lubią  najbardziej. Moje dziecię ma już w szafie przyczajone dwa małe zestawy LPS ,którymi uwielbia się bawić (takie zamówienie składała) , wykorzystaliśmy fakt ,że w jednym z marketów oddawali 30% w bonach i za nie za duże pieniądz zdobyliśmy ulubione zabawki.  Pełnia szczęścia z mojej strony do pewnego momentu. Leżymy sobie z Natką na łóżeczku, gadamy o wszystkim i o niczym ,aż tu nagle moja córeczka mówi ,,Wiesz co mamo? A może ja poproszę Gwiazdkę o zdrowie? Może mnie wyleczy? Chyba warto spróbować?”… W tym momencie zabawki schowane w szafie straciły na wartości , a mnie zabrakło języka w gębie. Co zrobić? Dawać złudne nadzieje ,czy nie?

 

 

 

 

 

 

Senne marzenia a szara rzeczywistość.

NATA:,,Mamusiu, a jak będę dorosła to będę mieć swoją rodzinę”? -Zapytała wyraźnie strapiona.

JA:,Pewnie ,że tak”.

NATA:,,I zdrowe dzieci? Moje dzieci nie będą miały cukrzycy?”

JA : ,,Tak , Twoje dzieci będą zdrowe i nie będą mieć cukrzycy”.

NATA:,,Też bym chciała nie mieć cukrzycy”.

JA:,,Wiem kochanie , może niedługo będzie lek”.

NATA:,,I wszystkie dzieci go dostaną i będą zdrowe”. -Zawsze myśli też o innych.

Ostatnio miałam piękny sen. Śniło mi się ,że wygrałam w totka , kumulację , całe 20 milionów!!! Nie cieszyłam się w tym śnie ,że kupię sobie dm z basenem , drogie auto itp , tylko od razu chciałam dzwonić po dexcoma ,serio. Miałam taką radochę ,że mam tyle kasy i teraz już mogę bez niczego zapewnić córce ciągły monitoring glikemii i zakup sensorów nie będzie problemem. Powiem szczerze ,że to było naprawdę piękne uczucie. Jakby kamień spadł mi z serca, bo wiedziałam w tym śnie ,że od tej pory będę sobie mogła pozwolić na najlepszy sprzęt dla córci. Niestety to był tylko sen i obudził mnie budzik  na kolejny pomiar cukru. Początkowo nie wiedziałam  o co chodzi , tak jakbym była nadal przekonana ,że wygrałam kasę.Szybko wróciłam do szarej rzeczywistości i pomiaru glukometrem. Cukier był dobry ,więc prędko poszłam spać , żeby ,,dośnić” (tak robi Natasza) , niestety nie udało się.

Sen snem rzeczywistość rzeczywistością. Dobrze jednak ,że są glukometry , do których jeszcze niedawno ludzie nie mieli dostępu , wspaniale ,że są pompy insulinowe, ale najważniejsze ,że jest INSULINA- LEK , który każdego dnia ratuje życie naszym dzieciom.  

Mamusiu , ja chcę być zdrowa jak Ty…

Wczoraj miałam trudną rozmowę z Natką. Pokazała mi ona jak bardzo moje dziecko pragnie normalnego życia. Wydaje mi się ,że ona skrzętnie ukrywa swoje negatywne uczucia , swoje przemyślenia na temat choroby ,żeby nie sprawiać mi bólu. Postaram się przedstawić sytuację w sposób jak najbardziej rzetelny .

Siedziałyśmy na łóżku , wygłupiając się. Tata Natki przeglądał coś na komputerze. W pewnym momencie Natka zapytała:

NATKA- ,,Dlaczego jak jeszcze nie miałam cukrzycy to dałaś mi tą rybę , byłam wtedy jeszcze zdrowa”. 

Ja-,,Jaką rybę?

NATKA-,,No tą co jak byłam jeszcze zdrowa”.

JA – ,,Ale  o co chodzi Ci z tą rybką , co by się stało gdybyś jej nie zjadła”? -Wiedziałam od razu o co jej chodzi  , że gdzieś tam podświadomie obwinia mnie o to ,że zachorowała ,że tak jak ja szuka przyczyny swojej choroby. Zrobiło mi się jej tak strasznie żal. Postanowiłam wyjaśnić sprawę do końca.

JA- ,,Córuniu , żadnej rybki Ci nie dawałam ,która spowodowała cukrzycę”.

NATKA-,,To czemu jestem chora , ja nie chcę być chora. Pamiętam jak nie byłam chora ,ale tak tylko trochę. Było tak fajnie , mogłam jeść co chciałam i kiedy chciałam”.

JA-,,Nie wiem córuniu czemu zachorowałaś , może to przez jakieś bakterie ,czy wirusy , które wywołują choroby”- mówiłam płacząc i tuląc ją do siebie.

NATKA-,,Czemu ja? Czemu do mnie przyszły te bakterie? Czemu ja? Czemu? Ja chciałam żyć normalnie , móc jeść wszystko i pić wszystko co i kiedy chcę. Teraz są takie dobre soki , dzieci je piją ,a ja nie mogę. Czemu ja? -mówiła głosem pełnym pretensji i żalu , strasznie przy tym płakała. Tuliłam ją i płakałyśmy obie. 

JA -,,Córuniu, nie wiem czemu Ty. Wiesz ,żebym  oddała wszystko , żebyś była zdrowa. Jestem z Ciebie taka dumna ,jesteś taka mądra i dzielna.Kupię Ci jutro ten soczek i sobie go wypijesz.-Serce rozpadało mi się na miliony kawałków. Nie potrafiłam przekonywać jej ,że cukrzyca to nic takiego ,bo widziałam ,że jej nie przekonam ,a wszystko co mogłam jej powiedzieć  byłoby  tylko zwykłym frazesem. 

NATKA: ,,Ale ja bym chciała móc każdego dnia jak inne dzieci pić i jeść to na co mam ochotę  i to wtedy kiedy mam na to ochotę. A ja jak mam zły cukier to nawet jabłka nie mogę zjeść, tylko jestem głodna. A jak nie miałam cukrzycy to mogłam jeść co i kiedy chciałam , wtedy było  tak pięknie.

Do rozmowy włączył się tata Natki , starał się ją pocieszyć i pokazać ,że nie jest tak źle.

TATA: ,,Ale jak byłaś mała to nie chciałaś jeść słodyczy. Poza tym słodycze i czipsy nie są zdrowe i lepiej ich nie jeść. Ja też nie jem słodyczy.”

JA: ,,Właśnie , nie chciałaś słodyczy. Batoniki nadgryzałaś , biszkopty (zwane przez Natkę wtedy-ciciopty) wdeptywałaś w dywan i czipsy też Ci nie smakowały”.

NATKA:,,Właśnie , może tą chorobę tak pragnę jeść słodycze i czipsy. Wy możecie jeść sobie dobre rzeczy , kiedy macie na to ochotę , ja nie mogę. Czemu ja? Czemu mnie to spotkało? – Szlochało moje dziecko. 

-TATA :- Ale my też nie jemy słodyczy.

-NATKA:,,-A te czipsy co kupiłeś w biedronce i sobie jadłeś?” -Wyciągnęła sytuację sprzed chyba pól roku , zapamiętała. Oczywiście sama wtedy też dostała te czipsy.

TATA:-,,Ale Ty też jak masz dobry cukier i dostaniesz insulinkę to możesz zjeść słodycze , czy czipsy.” Wiedziałam ,że tata Natki chce dobrze , ale sama mówiłam ,że to nie są dobre przykłady. Ona jest dobrym obserwatorem i jak widać rewelacyjnie wyciąga wnioski.

NATKA:-,,Ale ja chcę tak jak Ty tato jeść bez podawania insuliny , chcę być zdrowa. Nie chcę wkłuć. Przez nie wyglądam czasem jakbym była pobita. Czemu ja jestem chora? Czemu? 

JA:-,,Natusiu , wiesz ,że jesteś moim największym skarbem kocham Cię najbardziej na świecie , może uda się wynaleźć lek i będziesz zdrowa.”

Ryczałyśmy obie. Natka ma czasem takie napady smutku ,związane z chorobą. Daję jej się wypłakać. Płaczemy razem , to daje możliwość swoistego oczyszczenia się z negatywnych emocji. Ona wie ,że nie jest w tym wszystkim sama. Uspokoiła się , bo odwróciłam jej uwagę mówiąc ,żebyśmy pooglądali LPS na allegro , że może jakiegoś kupimy. Pochlipała jeszcze chwilę ,ale chęć zdobycia nowego ,,petka” okazała się silniejsza od smutku. Jeszcze jest w takim wieku , kiedy łatwo odwrócić jej uwagę ,co będzie potem? 

Natka teraz bawi się w pokoju,, petkami „, a ja nadal nie mogę do siebie dojść po wczorajszej sytuacji. Obudziłam się w nocy do pomiaru cukru i nie mogłam zasnąć. Tyle było żalu , smutku i pretensji w jej głosie kiedy pytała ,,czemu dałam jej tą rybę”. Cały czas mam do siebie pretensje o to ,że mała zachorowała. Wiem ,że nie wiadomo do końca jakie są przyczyny i w zasadzie wszystko mogło wywołać lawinę zdarzeń prowadzącą do cukrzycy , jednak cały czas mam gdzieś z tyłu głowy to ,że gdzieś postąpiłam nie tak jak trzeba i przez to moje dziecko cierpi. Wcześniej nie mogłam normalnie funkcjonować tak bardzo byłam przesiąknięta poczuciem winy. Teraz też nad tym myślę,ale to już aż tak nie zaprząta moich myśli. Teraz okazał się ,że moje dziecko też szuka przyczyny swojej choroby. To mnie w pewien sposób strasznie przybiło. Niech nikt nie śmie mi wmawiać ,że to ,,TYLKO  cukrzyca”…

 

 

 

TO się nie kończy.

Wyższe cukry okazały się zwiastunem przeziębienia. Mam nadzieję ,że to tylko przeziębienie. Natka ma straszny katar. Już w czwartek rano była ,,pociągająca” ,ale spakowałyśmy chusteczki do nosa i poszłyśmy do szkoły. Po szkole wiedziałam ,że coś się z tego większego rozwinie, bo Natka nie chciała zostać na dworze i w domu zasnęła. Siedzimy więc dziś w domu , a ja zastanawiam się jak to jest możliwe ,że całe wakacje nie miała żadnego katarku (na szczęście) , chociaż się nie oszczędzała pływając np w basenie z lodowatą wodą , popijając zimne napoje i jedząc lody. Kilka dni szkoły , upał na całego -Natka przeziębiona ,a że podobnie jak u mnie katar u niej to setki zużytych chusteczek ,więc u nas nie istnieje powiedzenie ,,to tylko katarek”. Nie było na szczęście gorączki , nie szłam do lekarza, bo mam nadzieję ,że już jutro będzie lepiej ,a lekarka zapewne jak to zwykle bywa każe nam siedzieć tydzień w domu i w następny poniedziałek przyjść do kontroli. Mam nadzieję ,że uda nam się tego uniknąć i już w ten poniedziałek będziemy w szkole. O masz Ci los , właśnie za moimi plecami córcia chrypie i lekko kaszle. Ciekawe czy mnie uda się uniknąć tego ,,przeziębienia”. Dodam ,że zazwyczaj jak mama ból gardła to nie mogę nawet śliny przełykać ,a o katarze nie wspomnę. 

Dzisiaj zrobiłam dzień jedzeniowej rozpusty, Natka pojadła winogron, chrupek i ciacha z karmelem ,a o za wysokie cukry oskarżam chorobę ,  teoretycznie ,bo oczywiście w głębi duszy mam moralnego kaca. Zmieniłam wkłucie , nie wiem czy nie zrobiłam za nisko. Znowu będzie zagwozdka jeśli cukier będzie wysoki (OBY NIE!!!!!) , co jest temu winne , czy wkłucie nie dział , a może choroba , doszły upały ,więc może insulina zawiodła. To się nigdy nie kończy. 

Cukier na teraz 239… To już mnie męczy. Teraz już z pewnością nie od jedzenia. Może faktycznie to nowe  wkłucie jest złe? Dam korektę i zobaczę. Odkleiłyśmy właśnie stare wkłucie. Miejsce,, po” strasznie drapie córcie. Dopiero teraz widzę ,że wkłucie było dobre, z miejsca po nim nie leci krew, nie było zagięte. 

Panika w szkole.

Znowu szkoła.Znowu chodzimy razem. Natka jest w klasie ,a ja grzecznie siedzę sobie na dole przy dyżurce. Jest lepiej niż w przedszkolu, bo chociaż mam do kogo  od czasu do czasu zagadać i panie są bardziej przystępne i wyrozumiałe. Zauważyłam ,że wychowawczyni Nataszkowa troszkę mnie unika , pewnie boi się ,że zapytam o to czy jest jakaś szansa na to ,żeby bardziej zaangażowała się w sprawę Nataszki. Wiem ,że nie unika odpowiedzialności, tylko bardzo się boi. Wiem jak to jest. 

Wczoraj w szkole Natka spanikowała. Dzwoniła do mnie z góry ,że ma cukier 119 ,a ja ,że chciałam wyjść na chwilę ze szkoły i chociaż zrobić jakieś zakupy kazałam jej ,żeby wypiła trochę soku. Takie zabezpieczenie przed niskim cukrem , które okazało się niepotrzebne. Zadziałałam tak ,bo ostatnio mała miała tendencje do spadków, baza na 50%, mniejsze dawki insuliny i cukry były spoko. Poszłam sobie do biblioteki wypożyczyć coś do poczytania (w końcu mam sporo czasu) , potem zaszłam do sklepu. W sumie miałam wrócić na przerwę do szkoły  ,ale że ćwiczymy ,,działania bojowe” z telefonem w terenie postanowiłam sprawdzić jak to będzie. Miałam już dzwonić , bo była przerwa , ale ubiegł mnie telefon od córeczki. W słuchawce usłyszałam ,,mamo mam cukier 249 , przyjdź szybko, bo boli mnie brzuch , źle się czuję”. Nie spanikowałam , poprosiłam ,żeby jeszcze raz zmierzyła cukier. Nie mogłam się dodzwonić do Natki ,więc trochę się zaniepokoiłam , w końcu odebrała-kolejny pomiar 229 , nakazałam dać korektę i powiedziałam ,że ma iść na lekcję ,a ja już idę. Byłam przekonana ,że córcia jest na sali gimnastycznej  z panią ,więc nie biegłam. Zatrzymałam się jeszcze przed szkołą , poczytałam jakie są organizowane zajęcia w pobliskim ,,klubie mieszkańca” i weszłam na teren szkoły. Moim oczom ukazała się wychowawczyni , której wyraźnie ulżyło , siedziała z Natką na jednej ławce, a na drugiej części korytarza na ławeczkach siedziała  reszta klasy. Wychowawczyni zaczęła opowiadać ,że Natka jej mówiła ,że jest jej słabo, drży, boli ją brzuch , jest jej niedobrze i to może być już kwasica. Powiedziała pani ,że potrzebuje wypić szklankę wody z cytryną (ale ona jest mądra) .a że wychowawczyni takowej nie miała to chyba sama się nakręciła. Wytłumaczyłam ,że nie ma możliwości,żeby mała miała kwasicę ,bo nawet gdyby glukometr zaniżał to cukier za krótko był wysoki. Natka jednak spanikowała. Dodam ,że jak tylko mnie zobaczyła to wszystko minęło i  była gotowa do uczestnictwa w zajęciach wychowania fizycznego , pani jednak kazała nam iść do domu… Chyba miała dość. Od razu zapytała o glukagen. W zeszłym roku zabrałam i nie doniosłam, brawo dla pani. Powiedziała nam też ,że nazajutrz jej nie ma i zajęcia będą z inną panią ,więc jak coś to nie musimy przychodzić. Ja nie będę sterczeć pod dyżurką ,a inna pani nie będzie się stresować. Zażartowałam ,że w takim razie przyjdziemy. Wracając do domu wytłumaczyłam Natusi ,że nie musi się bać ,że wszystko jest ok. Zapytała tylko czemu przy wysokim cukrze drżała tak jak przy niskim. Tego nie wiedziałam. Ostatnio często mierzę jej cukier ,bo twierdzi ,że jej słabo ,a cukier jest w normie. 

Ostatecznie nie poszłyśmy dziś do szkoły. Całą noc walczyłam z wysokim cukrem (ponad 300). Nie wiem co było przyczyną, czy zbyt tłusta kolacja (zapiekanki z kiełbaską i serem żółtym) , czy wkłucie ,które ostatecznie zostało zmienione ,ale na tym nowym  cukry też nie zachwycają i zastanawiam się nad zmianą i tego wkłucia. Tylko tak bardzo szkoda mi tego pokłutego ciałka z licznymi ledwie zagojonymi rankami. Natka stara się być dzielna przy wkłuciu , ale widzę ile to ją kosztuje. Zawsze pyta, czy naprawdę już trzeba zmieniać.Nigdy nie wiadomo , czym spowodowane są wysokie cukry. Może znowu ma jakieś chwilowe (mam nadzieję) zwiększone zapotrzebowanie na insulinę, może za mało ruchu miała , może wkłucie natrafiło na naczynko , może insulina zła… Itp , itd. 

Na śniadanko zrobiłam Natce chlebek z chudą wędlinką i ketchupem , na pytanie czemu  je osobno szyneczkę ,a potem chlebek Natka odpowiedziała ,że to dlatego ,że jest wegetarianką i je tylko małą ilość mięsa… 

 

WAKACJE ,WODA I LAS.

Wróciliśmy wczoraj z wyprawy działkowej do znajomych. Był rozłożony basen ,więc Natka miała niezły ubaw. Pływali  ze starszym o rok kolegą , no może bardziej niż pływaniem można to nazwać ,,zapasami w basenie”.  M(kolega )Natki ćwiczy judo , Natka kiedyś też ćwiczyła ,więc prowadzili walki. Oczywiście co chwilę my dorośli zwracaliśmy im uwagę , żeby przystopowali , ale na próżno. Zauważyłam ,że Natka jest bardzo waleczna, nawet kiedy coś poszło nie po jej myśli i minę miała nie za tęgą , to mówiła ,że wszystko gra i pytała swojego hmmmm , chyba rywala w walce ,,TYLKO NA TYLE CIĘ STAĆ…”. Szczerze to trochę się z nich pośmiałam , przestawali wyłupiać się jak prosiłam ,żeby zapozowali do zdjęć , stawali wtedy, obejmowali się jak na starych dobrym kumpli przystało i mówiąc ,,szczerzymy ząbki panowie” -robili piękne uśmiechy, po czym znowu wracali do swoich zajęć. Wymyślili sobie zabawę w nurkowanie, kto dłużej wytrzyma pod wodą, problem w tym ,że M ubrał maskę do nurkowania co nie spodobało się mojej córci. Wyczekała ,aż zanurzy się w wodzie i zatkała rurkę ręką, M szybko wynurzył się spod tafli wody krzycząc ,,zaraz poczujesz jak czuje się człowiek ,który się topi” i usilnie próbował ,,podtopić” Natkę ,co mu się nie udawało.   Córka moja usilnie twierdziła ,że to nie ona zatkała rurkę w masce ,tylko mucha ,która przysiadła na otworze. Nie wiem jak przetrwała pompowana rybka typu, NEMO” ,bo to co oni z nią robili jest nie do opisania. Zastanawiałyśmy się z mamą M ,kiedy rybka zostanie rozerwana na kawałki. Na szczęście. 

Po pierwszej porcji pływania Natka postanowiła ubrać się w szlafrok i …gumiaki. W tymże stroju postanowiła jechać na rowerze do sąsiadów naszych przyjaciół. Jak postanowiła tak też zrobiła. Zapytana , czy nie chce się przebrać odpowiedziała ,,mamo przecież jestem na wsi , więc mogę wyglądać jak wieśniak” , co doprowadziło całą ekipę do śmiechu. Nie wiem skąd takie wyobrażenie. Przyznam ,że nigdy nie widziałam mieszkańca wsi paradującego po obejściu w szlafroku i gumiakach ,ale prawda jest taka ,że byliśmy w pięknym miejscu, z  jednym sąsiadem w okolicy ,więc można sobie było pozwolić na większą swobodę.  Mierzyć cukry do sąsiadów latał tata Natki. Potem znowu było basenowe szaleństwo ,ale tym razem zakończone ubraniem w spodenki i bluzkę. 

Dzieciaki co chwilę biegały do sąsiadów , u których w odwiedzinach był pełnoletni syn. Tata Natki wytrwale chodził mierzyć cukry , na szczęście ,bo pomimo odpiętej pompie (z powodu basenu) wychwycił cukier 69. Oczywiście dzieciaki zrobiły sobie z niego żarty, bo zdarzyło się ,że jak poszedł to nikogo nie było. Jednak po dokładniejszej obserwacji pokoju oczom taty Natki ukazał się czubek głowy M. Żartownisie. 

Oprócz grania na kompie u sąsiadów  dzieci nasze miały też (jak się później okazało) -ustawione walki bokserskie… Sąsiad miał parę rękawic , nie dowiedziałam się od Natki jak si tymi rękawicami podzielili , czy każdy dostał po jednej, czy raz miał je M raz ona , powiedziała tylko ,że walczyli boks ,ale kiedy zorientowała się ,że nie jestem z tego powodu szczęśliwa to zmieniła temat. A my naiwni dorośli cieszyliśmy się ,że nasze dzieciaczki tak pięknie się bawią , bo śmiechy i okrzyki radości (pomimo sporej odległości pomiędzy budynkami) słychać było na całą okolicę. Z całą pewnością młody sąsiad pokazał im kilka bokserskich technik ,bo mogliśmy je poobserwować na drugi dzień w basenie … Na szczęście szybko się znudzili nimi i powrócili do męczenia dmuchanej rybki.

Fajna taka odskocznia, szkoda tylko ,że cukrzyca nigdy nie ,,odpoczywa”. Cukry były na całe szczęście znośne. Muszę kupić coś na pokłute paluszki, szczególnie te u nóg mają za swoje.

Dzisiaj kolejny raz przyłapałam Natkę jak przygląda się czemuś przez okno. Zapytałam co robi , odpowiedziała ,że myślała ,że spada gwiazdka i pomyślała życzenie ,ale okazało się ,że to samolot. Po chwili dodała sama do siebie ,,ale samolot też chyba może być” . Zapytałam jakie ma życzenie , powiedziała ,,że to tajemnica” ,ale ja dobrze wiem jakie to życzenie , domyślam się…

Cukier na teraz 157.